Na sklepowych półkach nie brakuje różnych gatunków żółtych serów, czyli fachowo serów podpuszczkowych dojrzewające. Wśród nich jest jednak jeden, który od lat cieszy się wyjątkową renomą.
Ementaler, nazywany także klasycznym serem szwajcarskim, rozpoznawalny jest przede wszystkim dzięki charakterystycznym dziurom i delikatnemu, lekko orzechowemu smakowi.
Okazuje się jednak, że jego popularność wynika nie tylko z walorów smakowych. Wiele osób uważa go za jeden z kandydatów do miana najlepszego sera, ponieważ dostarcza organizmowi cennych składników odżywczych.
Skąd biorą się słynne dziury w serze?
Znakiem rozpoznawczym ementalera są duże, okrągłe otwory widoczne po przekrojeniu sera. Nie powstają one przypadkowo ani nie są efektem mechanicznego działania podczas produkcji.
Za ich tworzenie odpowiada naturalny proces dojrzewania. W czasie fermentacji bakterie obecne w serze wytwarzają dwutlenek węgla, który gromadzi się wewnątrz masy serowej. Powstające pęcherzyki gazu tworzą charakterystyczne „oczka”, z których słynie ser szwajcarski.
Im lepiej przebiega proces dojrzewania, tym bardziej regularne są otwory i tym pełniejszy staje się smak gotowego produktu.
Dlaczego ementaler uznawany jest za wartościowy?
Największym atutem sera jest jego skład. W 100 gramach ementalera znajduje się około 27 gramów białka, dlatego produkt często polecany jest osobom aktywnym fizycznie oraz wszystkim, którzy chcą zwiększyć ilość tego składnika w codziennej diecie.
Oprócz białka ser szwajcarski dostarcza również wielu ważnych minerałów. Znajdziemy w nim między innymi:
- wapń wspierający kości i zęby,
- fosfor uczestniczący w procesach metabolicznych,
- magnez ważny dla układu nerwowego,
- żelazo potrzebne do prawidłowego transportu tlenu w organizmie.
Białko zawarte w serze sprzyja również utrzymaniu uczucia sytości, dzięki czemu ementaler może być wartościowym dodatkiem do dobrze zbilansowanych posiłków.
Ser szwajcarski ma jedną wadę
Choć ementaler ma sporo zalet, nie oznacza to, że można jeść go bez ograniczeń. Warto pamiętać, że to produkt o stosunkowo wysokiej kaloryczności. W 100 gramach znajduje się około 393–400 kcal oraz ponad 30 gramów tłuszczu. Z tego względu osoby będące na diecie redukcyjnej powinny kontrolować wielkość porcji.
Moja rada: najlepiej traktować go jako dodatek do posiłków, a nie ich główny składnik. Kilka plastrów na kanapce, porcja do sałatki czy zapiekanki pozwala korzystać z jego wartości odżywczych bez nadmiernego zwiększania kaloryczności diety.
Czytaj też:
Tego w hotelu nie jedz! Polacy uwielbiają akurat takie śniadania Czytaj też:
Wiele osób wyrzuca te produkty z diety. A wcale nie musi