Wyższa stawka dodatku pielęgnacyjnego. Komu należy się aż 550 zł?

Dodatek pielęgnacyjny wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) lub Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS) i jest on powiązany z emeryturą lub rentą. Po 75 roku życia jest wypłacany automatycznie.

Nie można go mylić z zasiłkiem pielęgnacyjnym wypłacanym przez samorządy, najczęściej za pośrednictwem ośrodków pomocy społecznej, takich jak MOPS lub GOPS, do którego składa się odpowiedni wniosek. W przypadku pobierania obu świadczeń jednocześnie, ZUS na wniosek gminy pomniejszy wypłacane świadczenie emerytalno-rentowe o kwotę nienależnie pobranego zasiłku.

Przy odrobinie szcześcia można jednak dostać wyższy niż standardowy dodatek pielęgnacyjny z ZUS.

Wojna podnosi dodatek pielęgnacyjny. Wniosek trzeba napisać samemu

Jak informuje Gazeta Prawna, przepisy od lat przewidują specjalny dodatek pielęgnacyjny dla inwalidów wojennych uznanych za całkowicie niezdolnych do pracy oraz do samodzielnej egzystencji. To właśnie ta grupa otrzymuje świadczenie wyższe o 50 proc. od podstawowego dodatku pielęgnacyjnego.

Chodzi o osoby, które doznały trwałego uszczerbku na zdrowiu podczas działań wojennych lub służby wojskowej, a także część osób uczestniczących po wojnie w rozminowywaniu kraju, jeśli wskutek odniesionych obrażeń stały się całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnej egzystencji.

Wyższy dodatek dla inwalidów wojennych nie jest przyznawany automatycznie osobom, które dopiero uzyskują do niego prawo! Trzeba samemu wystąpić z wnioskiem do ubezpieczyciela.

Pobyt w placówce zmniejsza szansę na wyższy dodatek. Chyba, że ma dłuższą przerwę

Do wniosku należy dołączyć dokument potwierdzający status inwalidy wojennego oraz orzeczenie potwierdzające całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji. Świadczenie jest zwolnione z podatku dochodowego i trafia do uprawnionych razem z emeryturą lub rentą.

Uwaga – wyższy dodatek pielęgnacyjny nie zostanie wypłacony osobie przebywającej w zakładzie opiekuńczo-leczniczym albo zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, jeśli pobyt finansowany jest ze środków publicznych! Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy osoba uprawniona przebywa poza placówką przez ponad dwa tygodnie w miesiącu.